Drie weken lang dagelijks infusen. Een rollercoaster van hoop en wanhoop. Janken en weer doorgaan – die medicijnen zijn geen grapje en mijn lichaam vond het allemaal bepaald niet leuk. Maar vandaag de laatste gift, het laatste infuus uit mijn arm gehaald en de spullen opgeruimd. De laatste zakjes en lijnen in de prullenbak gestopt. De infuuspaal, de pomp en alle dozen zijn mee terug met het infusie team. Het laatste bewijs van deze drie weken is een arm met zwellingen en blauwe plekken – prikken bleek een uitdaging te zijn. Maar ook dat zal snel vervagen. Drie weken lang mijn tanden op elkaar gezet en doorgegaan. Want alles voor het goede doel. Hoop op beter.

Herstel.

Nu is alles opgeruimd en dan ineens komt de klap. Beter worden, sterker worden, een normaler leven opbouwen: ik heb er alles voor over. Maar soms is beter worden ook accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn en hier het beste uit halen. Soms is herstellen ook vallen, opstaan en weer doorgaan. Het leven is soms best een koude douche, maar ik laat me niet klein krijgen. Toen ik 14 jaar werd, tekende ik niet voor een leven met Lyme en een rolstoel.

Soms heb je niks te kiezen. Ik ben boos geweest, verdrietig, ik heb jarenlang geweigerd te accepteren dat ik dingen niet kon. Ik heb het leven, mijn lichaam en mijzelf gehaat en verafschuwt om het feit dat ik ziek was en dat ik dingen niet kon. Ik heb mezelf de afgrond in geduwd. Want wie ben je nog, als je niet meer kunt wat je altijd deed? Maar ik durfde ook weer op te staan, door te gaan en van iedere les te leren.

Dus ik sta en ik leef en ik leer iedere dag een beetje bij. Ik heb geleerd dat ik soms kwaad en verdrietig mag zijn en dat schone schijn ophouden echt niet altijd hoeft – mits je er niet in verdrinkt. Dat ik soms wat minder nette worden mag schreeuwen omdat het leven soms even zo oneerlijk kan voelen. Maar ik heb ook geleerd om te pakken wat je pakken kunt. Om alle dingen, hoe klein ook, op waarde te schatten. Om ieder moment dat ik me goed voel en iedere kans om iets fijns te doen, te omarmen.

Dus vandaag huil ik even, omdat alles soms gewoon even iets te zwaar is. Huil ik even omdat ik zo veel dingen zo graag, zo anders zou willen. Maar morgen sta ik weer op en ga ik door, met opgeheven hoofd. Want ook al ben je ziek, ook al heb je beperkingen, er zijn nog zo veel kansen. Als je maar het lef hebt om je leven anders in te richten en aan te passen naar de dingen die je wél kunt.

Ik ben Elianne. Niet mijn ziekte of beperking. Ik pak wat ik pakken kan en ik wil op mijn manier alles uit het leven halen. Ik heb lessen geleerd die menigeen nog moet tegenkomen. Ik heb mensen ontmoet die ik zonder deze situatie niet had ontmoet, maar die zo waardevol zijn. Ik heb geleerd te voelen en te Zijn, met al mijn meer- en minderheden. Ik vind mezelf heus niet altijd even leuk, maar ik durf inmiddels steeds vaker te zeggen ‘het is oké. Ik ben oké’. Mijn leven is anders – en soms ook bijzonder lastig en frustrerend. Maar mijn leven is op zijn manier ook waardevol. Ook al zie ik dat zelf soms even niet.

De infuusspullen liggen in de prullenbak. Mijn leven met Lyme nog niet. Maar hopelijk is dit wel weer een stap dichterbij een stukje herstel.

2 thoughts on “Beter”

  1. Het tegelijk leren omgaan met situaties/emoties en daar een wijze les uit leren zijn twee hele moeilijke en tegenstrijdige dingen.
    Je verwoord het heel goed, vooral het kunnen/en laten zien als je een slechte dag hebt is iets moeilijks. Iedereen altijd laten zien dat het wel goed met je gaat is iets automatisch, een masker die heel moeilijk is om af te doen, maar het vreet wel energie., wellicht energie die er niet is. Ik haal heel veel herkenning uit je blogs, en hoop er ook iets uit te leren 🙂 Keep up the good work.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: