Dat ik een beetje een spring in ’t veld ben, is inmiddels vast niet meer zo’n grote verrassing. Ik heb het liefst duizend ideeën, honderd projecten en diverse wilde plannen. Ik wil altijd alles net even anders en op mijn eigen-wijze manier de mogelijkheden onderzoeken. Soms heel ingewikkeld, maar vaak ook een bijzonder leuk en verrassend proces. Want ‘gewoon’, is echt zo ontzettend mainstream.

Nu zal ik eerst maar even voorop stellen dat ik echt heel lang niet zo outgoing durfde te zijn, ook al ben ik vanbinnen altijd wel een beetje een little stranger geweest. En dat durven dromen voor mij lange tijd echt een vette no go was. Want ik dacht altijd ‘kan toch niet’ (fout!). Maar de grote grap: sinds ik dromen ben gaan uitspreken, heeft mijn leven bizarre wendingen aangenomen. Dus ik pleur vandaag alle meest bescheiden dromen gewoon eens lekker op een rijtje. Je weet nooit wat het je brengt, ha!

1. bij Humberto Tan aan tafel (ja hallo, wie wil dat nou niet. Die man is fan-tas-tisch).
2. een editorial schieten voor de Vogue. Of met H&M (laten we het bescheiden houden. Ik bedoel maar).
3. een masterclass van Isabelle Beernaert (ze is zo waanzinnig, ongelofeloos).
4. FashionWeek Milaan of New York lopen
5. treinen door Scandinavië met Skylar, als ze straks helemaal up ‘nd running hulphond is.
6. mijn eigen boek schrijven

dromen

“Make your life a story worth telling”, zei ik op een dag. Dus inmiddels zijn alle plannen hoe gekker hoe beter. Zet je handtekening onder je eigen bestaan en doe waar je in gelooft. Af en toe even lekker de boel opschudden en gekke dingen doen. En het gaat niet altijd om het resultaat. Soms is het ook gewoon tof om te ontdekken hoe ver je komt, in je ontdekkingstocht waar onmogelijk weer mogelijk kan zijn. Met een rolstoel op FashionWeek paraderen had ik namelijk ook niet bedacht, een jaartje of drie geleden. En als dat kan, moet er nog veel meer kunnen.

(en sorry hoor jongens als ik soms een beetje doorsla in al mijn posibilities-talk, want oké vooruit daarnaast zijn er ook gewoon dingen shit. Maar ik heb heus jaren moeten bikkelen tot ik weer een beetje kon meedoen met het leven. Mag ik even).


Met je rolstoel in het skatepark. Kan gewoon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: