Puppy is inmiddels zes maanden oud. Zes maanden en twintig kilo.
Klinkt al heel wat, nietwaar?

Met momenteel de concentratie van een goudvis, nog weinig (levens)ervaring maar wel de enorme wil om het heel erg goed te doen, is het natuurlijk af en toe best even aanpoten met zo’n uit de kluiten gewassen puberpup (geloof me, twintig kilo is best een boel hond. Zeker als ze niet luistert). We hebben al veel getraind en ik probeer haar zo veel mogelijk basis mee te geven om straks een geweldige hulphond te worden. Ons motto voor haar eerste levensjaar is vooral ‘zo veel mogelijk zien en ervaren’ (en af en toe een oogje dichtknijpen als ze een paar bananentrossen in d’r oren heeft gestopt. Maar dat hoort erbij, zeggen we dan maar).

Zoals met zo ongeveer alles, ben ik altijd een beetje eigenwijs. En daarom wilde ik zelf mijn eigen hulphond trainen in plaats van een hond geplaatst krijgen die alles al kan. Ik wilde samen groeien, samen bouwen, samen één team worden. Dat is soms aanpoten, soms even naar de pup roepen ‘als je niet luistert breng ik je terug naar je moeder!’ (om me vervolgens te bedenken), maar ook heel waardevol. En zoals ik ongeveer alles in mijn leven benader, probeer ik ook dit weer als een proces te zien.

It’s a long road, my dear. But it’s never a never ending story

long road

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: