Dat leven uit zoveel verschillende aspecten bestaat, realiseerde ik me vroeger niet zo. Je bent scholier, dochter, zus, danser, vriendin, je staat voor bepaalde normen en waarden, je hebt bepaalde toekomstplannen en meer. Allerlei verschillende rollen in jouw leven, die jou tot een totaalpakketje maken in wie jij bent.

Ergens onderweg veranderde mijn leven. Toen was ik niet meer zo veel van dit bovenstaande.
Ik was ziek. En daar stopte het ook zo’n beetje.

Het afgelopen jaar ben ik verschillende aspecten uit ‘het leven’ weer gaan onderzoeken en toe eigenen. Wat me vooralsnog best aardig af gaat. En man, ik vind het fan-tas-tisch! Maar ik merk wel nu ik vanaf de zijlijn weer het leven in stap, hoe veel er eigenlijk van je gevraagd wordt op zo veel verschillende gebieden. We moeten het liefst feilloos kunnen schakelen tussen de rollen student, carrière chick, vriendin, partner, zus, dochter, kennis, connectie, collega. We moeten het liefst overal in presteren en oh ja, ik ben daarnaast ook nog ziek.

English
When I was younger, I didn’t realize that life contains so many aspects of living. You are defined by pupil, daughter, sister, friend, you have some norms and values, you have your own thoughts about the future and so on and on. So many different roles in your life, which makes you a full package of who you are.

Somewhere in this road what’s called ‘growing up’, my life changed drastically. At that point there was nothing left of everything I wrote above.
I got sick. And that was pretty much it.

Last year I explored different aspects of life again. And I tried to own this part of life. It’s going pretty well and I love it. But, especially because of my time at the sidelines of life, I recognize how difficult it can be to combine all those different aspects of life together and to present yourself in everything you do. We have to be great in preferably in everything we do and we have to change perfectly in all those different roles of student, carier chick, friend, partner, sister, daughter, connection, knowlegde. We have to reach something in everything we do. And oh well, I forgot almost I am still getting through a nasty disease.

Dat schakelen moet ik nog een beetje oefenen. Dat je alles een beetje kunt zijn, maar je die rollen in het leven elke keer een beetje afwisselt. Afhankelijk van de situatie waar je op dat moment in zit, en wie je tegenover je hebt.
– mijn leven was wat dat betreft kinderlijk eenvoudig en heel overzichtelijk, toen ik alleen nog maar ziek was.

Dat er in onze maatschappij veel gevraagd wordt van onze jonge generatie, is niets nieuws. Maar ik snap door mijn uitstapje richting de zijlijn, wel heel goed hoe overspoeld je je kunt voelen door ‘het leven’. En hoe overweldigend het soms kan zijn als je weer met één voet terug in de maatschappij gaat staan (laat staan met beide benen). Het lijkt voor velen een vanzelfsprekende ontwikkeling. Maar het is ook voor heel veel jongeren, overweldigend en beangstigend.

Gelukkig heb ik in mijn ziekteperiode wel een paar hele belangrijke lessen geleerd die nu goed van pas komen. Waarvan met stip op nummer één: zelfvertrouwen en geloof in wie jij bent. Maar ook een beetje meer egoïstisch zijn en grenzen stellen in wat ik toelaat in mijn leven en wat niet.

English
Switching between all those different roles what makes me who I am, is still something I have to learn. That you can be everything a little bit and that you change up your roles a little bit different in order to the situation you fit in at that moment and which person you connect with.
– at that point, my life was quite easy when my life was just about being that child with a nasty disease.

That our society ask so much of us, the younger generation, is definetely not something new. But because of my trip to the sideline of life, I know and experienced how overwhelming it can feel when you make a comeback slowly. It seems like an absolutely normal development for most of us. But besides that, it’s for many young boys and girls an overwhelming and scary process.

Luckely I’ve learned some very valuable lessons during my process, dealing with a chronic disease. The most important one: self-confidence and faith in who you are. But also a bit more selfish and set boundaries in which persons or influences I allow into my life and which boundaries not

leven

Ik ben altijd al een sensitief type geweest. Ik ervaar situaties en emoties heel intens, wat ontzettend ingewikkeld en vermoeiend kan zijn. Maar als je bepaalde randvoorwaarden voor jezelf weet te scheppen, kan het ook een bijzondere kwaliteit zijn. Ik ben wat dat betreft echt een loner. Samenzijn met mensen kost me veel energie en ik kan pas weer tot mezelf komen en opladen als ik alleen ben. Vroeger dacht ik altijd dat ik mensen ‘niet leuk’ vind. Maar eigenlijk is dat helemaal niet zo. Ik vind contact met mensen ontzettend gezellig. Ik realiseerde me toen alleen nog niet dat mijn ‘ik vind mensen niet leuk’ gedachte, alles te maken had met mijn sensitiviteit waarmee ik veel meer in me opneem dan de meeste mensen. En dat zo’n samenzijn daardoor ook heel erg vermoeiend is.

Inmiddels heb ik een paar randvoorwaarden gemaakt om op mijn manier te kunnen floreren in dat toffe en soms wat overweldigende leven. En daarin zijn drie dingen heel belangrijk:

1. mijn eigen plekje waar ik me echt 100% op mijn gemak voel en waar ik tot rust kom met veel licht en rustige kleuren (en ik prijs mijzelf iedere dag gelukkig dat ik zo’n fijne plek heb)
2. de hondjes (en dus ook iedere dag naar buiten)
3. me-time en heel secuur omgaan met welke invloeden ik toelaat in mijn leven. Van negatieve mensen tot wereldrampen die ik niet allemaal kan oplossen (was het maar zo).

Balance is the key, maar dan ook echt. Ik ben altijd een beweeglijk en druk type geweest, dus ziek worden met als grote bijkomstigheid: veel pijn en een enorm energieverlies, was een zeer ingewikkelde kwestie. Ik kan geen dingen half doen. Als ik iets doe, ga ik er voor de volle duizend procent voor. Zo ben ik altijd geweest en zo zal ik waarschijnlijk ook altijd blijven. Maar Lyme laat geen honderd procent leven toe, dus dan moet je dingen gaan aanpassen. Ik leef 20% van mijn dag to the max en ik lig 80% van mijn dag op de bank of in bed Dat klinkt heftig en dat is het soms ook. Maar dan heb ik in ieder geval 5 uur per dag waarin ik op mijn manier, alles uit het leven haal. En die 5 uur per dag zijn dan voor mij in ieder geval wel de moeite waard.

Kwaliteit gaat voor kwantiteit, zeggen we dan maar.

English
I’ve always been a sensitive type of person. I experience situations and emotions quite intense. Which can be difficult and exhausting. But when you allow yourself your own conditions, it can be an special quality. 
I’m a loner, in some ways. Being together costs me a lot of energy and the only way to recharge to me is being alone in my own habitat. Previously I always thought I do not like people. But actually it isn’t. I do like people a lot. But back then, I didn’t realize my ‘I don’t like people’ was all about my own sensitivity and the intensive way I experience quality time with others. I didn’t realize how exhausting it can be when you notice every tiny little thing. 

In the meantime I made myself some conditions to flourish in who I am, in this awesome and sometimes an overwhelming life. And in this case, there are some headlines in my life where I have to care about:

1. my own space where I feel totally comfortable, with a light and zen atmosphere. And luckely I have my own space like this.
2. my dogs and the need to walk everyday with them.
3. me-time and being very picky with which influences I allow in my life and which influences I don’t allow in my life. Like negative people or big world problems which I can’t resolve (although I should do it if I can).

Balance is the key, for real. I’ve been always a very busy type, so turning from a healthy kid into someone with a chronical disease, with loads of pain and a lack of energy that comes along with it, was a big challenging thing to me. I just can’t do things for the half of it. When I do something, I go for it to the fullest. That’s how I’ve always been and I’m afraid I will always continue this mindset. This is how I am and I can’t change myself totally because of an illness. But the Lyme disease doesn’t allow you an hundred percent life, so you have to negotiate. I live my days twenty percent a day to the fullest and I take eighty percent of my days to take rest. 
That sounds heavy and sometimes it is heavy. But now I have at least five hours a day within I can live my life to the fullest in a way it feels worth it. 

Let’s say: quality is worth it more than quantity.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: