Ik ben creatief, eigenwijs en een doorzetter. Waar linksom gebruikelijk is, ga ik steevast rechtsom. Mijn hulphond moest ik zo nodig zelf trainen. Dus nu woon ik samen met een puberende herder van 8 maanden oud.

Twee maanden geleden schreef ik: It’s a long road, my dear. But never a never ending story. Skylar was toen 6 maanden oud. Inmiddels is ze 8 maanden oud en zit ze vol puber hormoontjes. Het was even aanpoten de afgelopen maanden – ook voor baasje. Waar ze tot de leeftijd van 6 maanden eigenlijk overal los kon lopen en ik erop kon vertrouwen dat ze áltijd terug komt, bedacht ze met 7 maanden dat het nu toch echt wel even welletjes was. Mevrouw ging lekker in haar eentje op stap en had ineens even geen boodschap meer aan baasje. Ook zaken die we tot in den treuren hadden geoefend en die ze heus wel weet (zit, af, blijf, niet trekken aan de lijn) was ze spontaan ineens ‘vergeten’.

Dus dan moeten we grenzen stellen en de vrijheid letterlijk even beperken. Iets wat ik zelf best heel lastig vond en zo belandden we zomaar ineens even in een fase dat ik dacht ‘shit, kan ik dit wel’. Toen heb ik ook echt even in een moment van verstandsverbijstering gedacht dat Skylar en ik een totale mismatch waren. Skylar is een enorme schat, maar wel een echte puberende herder met pit. We zijn aan elkaar gewaagd met twee eigenwijze koppen, dat wel. Maar ik moest ook zelf even hard aan de bak en mijn eigen angsten en onzekerheden tackelen.

Een hele diepgewortelde angst is om afgewezen te worden. Een kadootje van een ziekte die jarenlang niet serieus genomen werd. Streng zijn naar mijn honden toe, vind ik om die reden best iets heel engs. Want wat als mijn honden mij straks ook nog afwijzen? De enigen die ik echt durf te vertrouwen en de enigen waar ik echt op durf te bouwen?

hulphond

Thyro was mijn eerste hulphond die ik zelf trainde. Een schat van een hond en heel volgzaam. Maar ook ontzettend zuiver in zijn spiegelgedrag, waar ik ontzettend veel van heb geleerd. In de periode dat ik hem trainde tot hulphond, was ik mentaal gezien niet in een al te beste staat. Maar ik moest hem wel begeleiden in zijn proces tot een stabiele en goed functionerende hulphond. Daarmee begon ik ook aan mijn eigen waardevolle en intensieve leerproces van groeien als persoon en durven geloven in mezelf. En zo transformeerde ik door de jaren heen van een jong onzeker meisje die ontzettend met zichzelf in de knoop zat, tot een jonge zelfverzekerde vrouw die samen met haar hulphond stond te shinen op FashionWeek Amsterdam.

hulphond

hulphond
photography: Esther de Kreek

hulphond
photography: Esther de Kreek


photography: Team Peter Stigter

Met Thyro heb ik een hele bijzondere basis gelegd. Als team, maar ook zeker binnen mezelf. Met Skylar moet ik nu zeker een stapje verder. Ook met mijn eigen leerproces. Thyro was heel volgzaam en afwachtend. Waar Thyro juist stimulans nodig had om ook zelf initiatief te nemen, is het bij Skylar juist belangrijk om haar te begrenzen en heel duidelijk aan te geven welk gedrag gewenst is en welk gedrag niet. Skylar is daarin een heel ander type hond. Een een echte herder die zelf haar zaakjes wel gaat regelen als ik niet heel duidelijk de leiding neem. Thyro had dat niet. Bij hem kon ik best af en toe even achterover leunen, wetende dat hij toch wel zou afwachten op wat mijn volgende stap zou zijn.

Vroeger werd ik door mijn therapeut vaak ‘de kameleon’ genoemd. Ik was heel erg bezig met intunen op de ander en me aanpassen aan wat ik dacht dat diegene van mij verwacht. Ze omschreef het altijd zo “als de persoon tegenover je zegt dat je blauw moet zijn, ben je blauw. En als een ander dan weer zegt dat je groen moet zijn, dan ben je groen”. Wat ik zelf wilde, wist ik eigenlijk niet. Er was geen Ik.

Ik was zo bang om afgewezen te worden, dat ik heel erg mijn best deed om te voldoen aan de verwachtingen van een ander. Het mooie is dat ik van mijn honden hierin ontzettend veel heb geleerd en ik heb kunnen ervaren dat mijn eigen ideeën hierin totaal ongegrond waren. Sterker nog: ik merk juist dat wanneer ik veel duidelijkheid geef aan Skylar, ze veel meer rust heeft en veel meer contact zoekt met mij. Soms begrens ik haar ook even als ze iets doet wat echt niet door de beugel kan, op een manier waarin ik geen greintje ruimte open laat voor discussie.
Iets wat ik in het begin ontzettend lastig vond en wat ik echt heb moeten leren, maar ik merk ook dat ze juist hierdoor nu heel precies weet waar ze aan toe. En daar heeft ze als jonge puberende herder echt nog behoefte aan, waardoor ze nu weer een stuk rust kan vinden die ze nog niet altijd voor zichzelf kan creëren. En het grappige is dat ze sinds ik deze nieuwe, duidelijke huisregels heb opgesteld, ze steeds vaker even komt inchecken voor een kriebel over haar snuit en even knuffelen met het baasje. Juist het feit dat ik veel duidelijker ben in wat ik wel- en niet wil, geeft haar een stuk rust en veiligheid.

Een hulphond trainen is soms best heel pittig. Niet alleen de begeleiding die je iedere dag, geen seconde uitgezonderd, aan je opgroeiende hond moet bieden. Maar ook het proces waar je zelf doorheen moet. Want ik moet op sommige gebieden ook mijzelf weer onder handen nemen en stappen zetten, om de begeleiding te kunnen bieden die Skylar nodig heeft om een stabiele en goed functionerende hulphond te kunnen worden. Wat soms best heel erg aanpoten is, maar ook zo waardevol. Ik ben sinds ik mijn honden zelf ben gaan trainen, als mens steeds meer mezelf geworden. Puur en echt, ik durf weer op mezelf te vertrouwen, in mezelf te geloven en op mijn honden en mijn eigen intuïtie te bouwen. Dingen die ik totaal was kwijtgeraakt in het proces dat ‘ziekte’ heet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: