Met mijn rolstoel voelde ik me nooit echt ‘fasjun’. Sterker nog: ik voelde me níet sexy. Niet mooi. Niet vrouwelijk. Niet volwassen. Niet waardevol.

Ik voelde me lelijk, klein en nietig. Ge-han-di-capt (ook zo’n rotwoord). Deed er alles aan om niet op te vallen (probeer het maar met rolstoel), waarmee ik juist opviel op een manier die ik niet wilde. En dat was soms wel een dingetje, hoor.

Maar je wordt ouder en wijzer en je leert nog wel eens wat. En ik kwam ineens tot de ontdekking dat een rolstoel in feite niets meer is dan een hulpmiddel, in plaats van een soort stigma in je Zijn – ook al heeft het wel heel lang zo gevoeld. Ik ontdekte dat je veel meer bent dan deze wieltjes alleen. En dat je deze wieltjes zelfs ook heel positief kunt inzetten. Als je dan toch opvalt, moet je dat maar in positieve zin inzetten en er gebruik van maken.

Het is een proces waar je in stapt. Enerzijds het loslaten van wat je gewend was en het ontwikkelen van je nieuwe zijn. Anderzijds blijven geloven in jezelf als persoon en het besef dat je nog steeds dezelfde jij bent.

Voor mij was het best een stap om in te zien dat ik met een rolstoel, nog steeds knap, sexy en volwassen zou kunnen zijn. Dat ik me nog steeds ‘fasjun’ kan kleden en dat ik nog steeds een persoonlijkheid ben. Dat ik ook best hysterische prints kan dragen, ondanks dat sommigen wellicht een beetje in shock kunnen zijn als een rolstoelgebruiker zich niet kleed conform de verwachtingen (want rolstoelers zijn ‘saaaaaai’ en ‘gewooooooooon’ en ‘niet fasjun’).
Zo ben ik nu eenmaal niet. Ik hou wel van een beetje anders. Mensen even op het verkeerde been zetten. Maar dan moet je wel weer in jezelf geloven als persoon. En dat had ik iets te lang niet meer gedaan.

Toen ik vorige maand de kans kreeg om als rol(stoel)model mee te lopen op Mercedes Benz Fashion Week Amsterdam (poeh, een mond vol), voelde ik ook eindelijk het laatste zetje die ik nodig had om dit stukje zelf weer bij elkaar te rapen. Om dit stuk van mijzelf weer te laten zien. Die eigenwijsheid, het eigengereide en creatieve dat ik als kind altijd had, maar wat ik was verloren in de strijd dat ‘beperking’ heet. En de onzekerheden die dit met zich meebracht.

Met mijn camera en statief, met stukken tekst en een dosis lef, ben ik op zoek naar die kant in mijzelf die ik een beetje kwijt was. Ik begon weer met het maken van ‘fasjun’ foto’s, maar ik betrek nu ook mijn rolstoel erbij. Dat proces ben ik ingestapt en dat proces wil ik afmaken. Want ik wil weer terugvinden wat ik ooit was kwijtgeraakt. En ik hoop nog veel meer ‘fasjun’ te kunnen laten zien als rol(..)model.
– of gewoon als mezelf. Weet ik veel.

Rocken ‘nd rollen, weet je wel.

 

Follow my blog with Bloglovin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: