Ik was allemaal toffe dingen aan het doen. Gave projecten, nog meer nieuwe ideeën en helemaal in mijn element. Mijn gezondheid was aardig stabiel en het ging eigenlijk best wel goed. Ik kreeg steeds een beetje meer vertrouwen terug in mijn eigen gekke lichaam.

En toen was het ineens toch weer even mis.

[/insert dit wordt de kutblog die je misschien niet wilt lezen want het gaat over gezondheid en shit en ziekenhuis. Maar ook bijzondere sprongetjes van Skylar, dat dan weer wel. Dan weet je dat]

Voor de Lyme krijg ik Antibiotica. Soms infusen maar meestal ook gewoon tabletten. Maar naast een aanval op de Borrelia en co, is Antibiotica natuurlijk ook een aanslag op je lichaam die niet eindeloos kan duren – het is niet voor niets dat de kilo’s niet meer blijven plakken terwijl ik eet als een dijker. Geloof me.

Vorige week zondag ben ik gestopt met de Antibiotica om te kijken hoe mijn lichaam het zonder de medicatie zou gaan doen, omdat ik toch alweer geruime tijd aan die rommel zat. Het is dat het qua Lyme gewoon altijd een stuk beter gaat met de Antibiotica, maar het zou toch ook zo leuk zijn als mijn lichaam het zelf eens gaat oplossen.

Afijn. Het was leuk geprobeerd, maar het pakte niet zo goed uit.

ziekenhuis

Skylar was vorige week anders dan anders. Waar ze normaal gesproken heel vaak zelf in de kamer met haar speeltjes aan het sjouwen is, was ze vorige week haast niet bij me weg te slaan. Ze kroop continu op de bank om even bij baasje in te checken, een kriebel over haar snuit en toch nog maar beetje extra aandacht. Het was opvallend en ik vond het soms zelfs een beetje irritant als ik voor de zoveelste keer die dag 24 kilo pup over mijn laptop heen had hangen.

Een kadootje van de Lyme is een vorm van Epilepsie. Het ging de afgelopen maanden heel erg goed met meestal maar één aanval in de twee tot drie weken. Nadat ik vorige week zondag ben gestopt met de Antibiotica, heb ik vorige week vier aanvallen gehad. Mijn lichaam was totaal uit balans, ik sliep bijna niet meer en een aanval is altijd best even heavy shit voor je lichaam.

Donderdag heb ik twee aanvallen gehad en vrijdag ook nog een aanval. Het ging gewoon even niet goed, waardoor ik uiteindelijk een nacht in het ziekenhuis moest blijven om de boel in de gaten te houden.

Achteraf gezien denk ik dat Skylar al de hele week heeft aangevoeld dat ik niet in orde was en ze op haar manier reageerde op deze situatie door heel veel contact te zoeken. Ook begint ze steeds meer te wennen aan mijn aanvallen en begint ze op haar manier een weg te vinden in hoe ze hiermee omgaat. Ze heeft een periode gehad dat het haar onzeker maakte en ze mij in mijn schokkende arm ging happen om mij maar weer ‘normaal’ te krijgen. En het moeilijkste in dit proces, is dat ze juist in deze situatie onzeker is. Omdat ik haar hierin niet kan begeleiden. Want ‘baasje is weg’.

Afgelopen week heb ik twee keer terug gehoord van omstanders dat ze zelf tegen mijn rug aan ging liggen na een aanval. Een bijzondere ontwikkeling waar ik ongelofelijk trots op ben. ADL taken aanleren bij hulphonden is relatief eenvoudig. Maar een Epilepsie Hulphond opleiden is echt een kwestie van teamwork, elkaar aanvoelen en samen het proces doorlopen. Met Thyro heb ik hierin ook een heel traject doorlopen dat veel langer heeft geduurd en ingewikkelder was, dan het aanleren van ADL taken. Want Thyro moest leren om zelf te handelen, zelf situaties in te schatten hij moest zelf gaan uitvissen wat zijn manier was, om mij te helpen en mijn aanvallen te signaleren. Ik leerde zijn taal kennen en hij leerde mijn signalen kennen, waardoor hij uiteindelijk mijn aanvallen 20 tot 30 minuten van tevoren al kon waarschuwen. Maar ook met hem ben ik begonnen op het punt dat hij mijn aanvallen zo lastig vond, dat hij aan de andere kant van het huis ging bivakkeren tot ik weer oké was. Maar hij is ook degene geweest die tijdens mijn vorige opname in het ziekenhuis, uit zichzelf ging handelen en zelf bij iedere aanval de verpleging ging ophalen terwijl ik hem dit niet had aangeleerd en we in een totaal vreemde omgeving waren. Dat was best een hele bijzondere situatie waar ook de verpleging van onder de indruk was. Op dat moment liepen nog allerlei onderzoeken naar de oorzaak van mijn aanvallen, maar ze hebben me wel na de eerste nacht al van de monitoren gehaald omdat ze hadden gezien dat zodra de monitoren uitsloegen, Thyro ook binnen no-time bij hen in het verpleeghok stond. En hij was daarin super consequent, dag en nacht, geen enkele aanval uitgezonderd.
(Skylar is overigens niet mee geweest naar het ziekenhuis, daarvoor is ze echt nog te jong en onervaren)


Heel.. lang.. wachten.. 

Mijn lichaam trok vrijdag even aan de alarmbellen. De afgelopen dagen was ik vooral even ontzettend verdrietig en teleurgesteld. Ik ben zo veel toffe dingen aan het doen die ik zo graag wil blijven doen, en dan trekt mijn lichaam ineens weer een ander plan. Dat blijf ik lastig vinden en dat is iets wat misschien wel nooit gaat wennen.
Anderzijds ben ik ook ontzettend trots op Skylar en heeft ze me zo veel hoop en vertrouwen gegeven dat zij de taak van Thyro, straks minstens zo goed gaat overnemen. Wat die gekke kleine meid heeft gepresteerd afgelopen week is echt iets om trots en dankbaar voor te zijn. Skylar die jong als ze is, de hele week al aangeeft dat er iets niet in de haak is. En bij thuiskomst uit het ziekenhuis ineens samen met Thyro op schoot komt liggen. Skylar de gekke stoere pup die anders altijd met speeltjes door het huis sjouwt en niets moet weten van het fenomeen ‘bankhangen’.
En het grappige is: vandaag is Skylar ineens weer met haar speeltjes in de weer. En ik realiseer me nu dat ik vandaag de hele dag nog niet in bed heb hoeven liggen. Ik ben zelfs weer een eind met de scooter naar buiten geweest met het puppenfrummel.

Ik kan niet altijd vertrouwen op mijn eigen lichaam, maar ik kan wél bouwen op mijn honden. En dat is onbetaalbaar.

Natuurlijk ga ik gewoon herstellen, ga ik weer allemaal toffe dingen doen en ga ik vooral niet heel uitgebreid verder bloggen over mijn ziekte want daar heb ik helemaal geen zin in. Maar ik vond het (naast een beetje eng) wel belangrijk om dit stukje toch te delen. Want mijn rolstoel heeft een reden. Die gebruik ik niet omdat het zo’n toffe accessoire is.


“Hond geeft leven” | Bulters Mekke Assistance Dogs

5 thoughts on “Soms vraag je te veel van jezelf [ziekenhuis en zo]”

  1. Duizend <3333333 voor jou en Skylar en duizend </3 voor je lijf en stomme lyme en aanvallen. Ik vind het dapper (en fijn) dat je deze dingen óók deelt online en hoop dat je binnenkort weer meer en meer van al je toffe acties kunt ondernemen! Liefs en een knuffel

  2. Wauw wat mooi van Skylar! En ook van Thyro in het ziekenhuis. Mijn kat doet hetzelfde, hulp gaan halen als ik wegval. Heel bijzonder is dat, je voelt je dan zo geliefd door je huisdier. Heel veel succes komende dagen/weken en hopelijk kan je weer snel knallen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: